Laatst konden we de wereld aan,
\nwas er geen pijn en geen verdriet.
\nWe spraken zonder woorden.
\nWaren op de top van ons bestaan,
\nbestond kwaad en boosheid niet,
\nomdat we bij elkander hoorden.<\/p>\n
Gisteren streelde ik heel zacht je wangen,
\nkon het maar langer duren.
\nZwevend tussen hoop en vrees,
\nen stokkend in intens verlangen.
\nOnderweg naar de laatste uren,
\nvol van liefde, die ik in je gesloten ogen lees.<\/p>\n
Straks rest enkel de gedachte,
\nwaarin ons alles ligt verbonden.
\nJouw geur en schoonheid,
\nde liefkozing die ons alle dagen wachtte
\nen die bepaalde wat we vonden,
\nen onze liefde leidt.<\/p>\n
Ik zal je zoeken in de nacht,
\nop alle pleinen en in alle straten.
\nIn mijn slaap kus ik je lippen,
\nniet begrijpend wie dit bracht.
\nJouw bron van liefde zal mij nooit verlaten,
\nmijn zoetste water om te nippen.<\/p>\n
7 juni 2012<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Laatst konden we de wereld aan, was er geen pijn en geen verdriet. We spraken zonder woorden. Waren op de top van ons bestaan, bestond kwaad en boosheid niet, omdat we bij elkander hoorden. Gisteren streelde ik heel zacht je wangen, kon het maar langer duren. Zwevend tussen hoop en vrees, en stokkend in intens … Continue reading Bron van liefde<\/span>