Ongeduld valt niet te betomen.
\nRijen zwellen aan bij kassa\u2019s,
\ntoegangspoorten en verzorgingshuizen.
\nNiemand kan eraan ontkomen.
\nVerzwolgen door de mensenmassa\u2019s
\nverkwijnen we bij sluizen.<\/p>\n
We raken oud en ook versleten,
\nhet leven gaat te snel,
\nterwijl we leunen op een stok.
\nMisschien moet je het vergeten,
\nben je niet langer in tel
\nen blijft het wachten in je hok.<\/p>\n
Waren we maar slakken,
\ndan weet je het gaat traag.
\nJe onderkomen op je rug
\nmet allerhande ongemakken.
\nRest nog wel de vraag:
\nVervliegt de tijd dan vlug?<\/p>\n
28 augustus 2014
\nKees Koot<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ongeduld valt niet te betomen. Rijen zwellen aan bij kassa\u2019s, toegangspoorten en verzorgingshuizen. Niemand kan eraan ontkomen. Verzwolgen door de mensenmassa\u2019s verkwijnen we bij sluizen. We raken oud en ook versleten, het leven gaat te snel, terwijl we leunen op een stok. Misschien moet je het vergeten, ben je niet langer in tel en blijft … Continue reading Wachthok<\/span>